Vandaag is het studiedag. Niet voor ons, leerlingen, maar voor de leraren. Je zou verwachten dat er voor leraren niet zo gek veel bij te leren is op het gebied van wiskunde, Nederlands of biologie (“óó, is dát nou de alvleesklier?”), maar wie ben ik om moeilijk te doen over een dagje vrij.

Nou ja, vríj..

Terwijl menig scholier van onze school lekker lag te maffen in zijn warme bedje, was ik op weg naar de fysio. Gelukkig scheen de zon (ik hoorde zelfs een aantal vogels kwetteren) en ik hield mezelf voor dat alle langslapers dit allemaal moesten missen.

Vandaag hebben we ons plan voor de komende tijd in detail uitgewerkt en doorgenomen. Zíjn plan actually, want ik stond er een beetje bij en trok af en toe een pruillipje. Enthousiast pakte hij er een (zeer) gespierde torso bij en pookte wat in een aantal spieren rond het “opperarmbeen” bij wijze van uitleg. Vervolgens prikte hij met dezelfde pen wat in mijn zielige flubberarmpje om aan te geven waar de spieren eigenlijk hadden moeten zitten.

“Ja, maar..”, zei ik wanhopig, “dan krijg ik toch hartstikke gespierde armen?” en liet mijn onderlip weer een beetje uitbobbelen. Helaas was meneer de fysio er niet vatbaar voor, sterker nog: hij had de perfecte oplossing. “Dan train je de rest van lichaam toch ook?”, zei hij wreed en hij loodste me mee naar de oefenzaal.

Een korte instructie over de werking van de martelwerktuigen en hij huppelde vrolijk weg met zijn kopje koffie om af en toe terug te komen, zijn hoofd even naar binnen te steken en me een bemoedigende knipoog te geven.

Compleet afgetuigd strompelde ik een half uurtje later het gebouw uit toen hij me nog even terugriep. “Houd rekenig met wat spierpijn”, lachte hij (*de grapjas*) Nou, ik heb het geweten. Iedere keer als ik mijn arm optil en/of iets oppak dat meer dan een halve kilo weegt, krijg ik een soort van spastisch stuiptrekkinkje in mijn bovenarm. Ik kan niet eens normaal mijn vork optillen zonder de spinazie in het gezicht van één van mijn tafelgenoten te gooien. *akelig is dat zeg*

Ik hoop dat het morgen weer over is, want dan moet ik naar een verjaardag en ik voorzie weer heel wat blunders..

De vakantie is weer voorbij en dat heb ik gemerkt. De komende tijd zal het weer toetsen en mondelingen gaan regenen op mijn arme bolletje. Elk vakuur gaat er wel een leraar op zijn knieën en smeekt mij mijn allerbeste best te doen voor deze laatste pta-week. Alsof hún leven er vanaf hangt.

Ik knik braaf, maar in werkelijkheid heb ik nog helemaal niks gedaan. Mijn goede voornemens om me uit de naad te gaan werken heb ik al vóórdat de vakantie begon uit mijn hoofd verbannen.

Maar, heb ik nu besloten, het kan zo toch niet langer. Je bent immers pas een échte eindexamenleerling als de wallen zo ongeveer op je kin zitten van het blokken en pompen.

En een waardige eindexamenkandidaat, dat zal ik zijn 0.o”

Vrijdag is poetsdag. Behalve nu, want nu is het vakantie.. dacht ik. Ik pakte mijn breispullen en nestelde me fijn op m’n bed. Kopje chocolademelk erbij en ik ben gelukkig. Maar mams dacht er anders over en gooide de dweil mijn kamer binnen. Verstrooid keek ik op van mijn breiwerkje (het wordt een poef) en zag de narigheid met lede ogen aan.

Eigenlijk is schoonmaken zo erg nog niet. Ik pakte mijn mp3, zette ‘m op shuffle en plopte de oortjes in mijn oor (rare zin:p).

“Ladies and gentlemen, this is mambo nr. 5!!” schalde het luidkeels door mijn hoofd. Vals (hééél vals) zong ik mee en mijn dweil fungeerde als microfoon. “Take one step left and one step right”, zong Lou Bega en ik trippelde braaf van links naar rechts. Tot… ik mijn achterbuurman op het balkon zag staan. Bij ons kun je dan recht ons huis in kijken (stomme architect). Buurman lachte en zijn pens schudde vrolijk mee.

*Aaaargh* Ik háát het betrapt te worden terwijl ik denk dat ik alleen ben. Ik hoopte nog dat hij het niet had gezien en dat hij zomaar een beetje op het balkon stond te grijnzen. Maar toen ik daar straks de hond ging uitlaten zwaaide hij veelbetekenend.

Never mind. Zolang er geen beschamend filmpje van komt op you-tube, mag die engerd van mij gluren naar mijn performances;).

~

Niet dat ik nou zo modebewust ben hoor, maar geef nou eens toe: uggs zijn toch monsterlijk? Alsof je je pantoffels vergeten bent uit te doen. Een blunder die ik wel eens begaan heb; toen werd ik uitgelachen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Nog iets waar ik echt jeuk van krijg: panterprint. Of tijgerprint. Of luipaardprint. Maakt niet uit hoe je het noemt, ik ben er allergisch voor.

*Plofplof*

Ik was net mijn boeken uit mijn kluisje aan het halen toen ik het hoorde. Verwilderd keek ik om me heen, maar op een paar pukkelige, chipsverslindende bruggers na zag ik niets.

*Plofplof*

Vervelend is dat: als je iets hoort, maar je weet niet wát je hoort en waar het vandaan komt. Ik stak mijn neus eens in de lucht en snoof.

*Plofplofplofferdeplof*

Ik kreeg een beetje jeuk in mijn hals en vatte dat op als een slecht teken. Na nog eens goed om me heen gekeken te hebben, zag twee paar uggs de hoek om komen. Niet zomaar uggs, néé! Spontaan kreeg ik een schurftaanval. Het waren PÁNTERPRINT-UGGS!! *omg*

Fier sloften ze door, de draagsters van deze aandoening, terwijl ze een paar bruggers wegsnauwden. Ik kon nog net een deel van het gesprek verstaan: “..totaal niet smaakvol...uit de hoogte...oude, vieze schoenen...ja, ontzettende kater”.

Ik keek naar mijn voeten en voelde me aangesproken. Aangesproken, maar bovenal dankbaar. Dankbaar, dat ik allergisch ben voor uggs en panterprint. Dankbaar dat er ook oude, schimmelige skateschoenen bestaan. Dankbaar dat ik dáár geen jeuk van krijg en dánkbaar dat die aan mijn voeten zitten. 

Bovendien is het vakantie mensen!

Wat heb ik toch een heerlijk bestaan.

~

Goed, de aanleiding tot deze werkelijk zeer boeiende bezigheid genaamd bloggen: het is allemaal de schuld van de lijst. De lijst? Jazeker dé Lijst. *horrormuziekje* De bucket list. De 101-dingen-die-je-gedaan-wilt-hebben-voordat-je-doodgaat-lijst.

In mijn geval voordat ik 27 ben. 27, omdat mijn leven dan nogal voorbij is. En niet alleen die van mij: ook die van jullie, kijk maar uit! Als je 27 bent, lieve lezers, dan ben je (als het goed is) geen student meer, dus moet je op zoek naar een (muffe) baan. Je krijgt van alle kanten toegeschoven dat je nu écht eens volwassen moet gaan worden. Je mag niet meer met je afgetrapte Doc Martens door je bagger banjeren of de buren overhalen een iglo met je te bouwen. Je biologische wekker gaat tekeer als een gek en je moet op zoek naar de ware: de prins op de witte knol (of is 't het knol?). En als je dan een armzalig scharminkel tot eentje gebombardeerd hebt (tot prins, niet tot knol) dán begint de ellende pas echt. Dan transformeer je binnen no-time van een slanke den naar een opgezwollen papzak. Rondwaggelend in stoffige positiekleding die je van de oudtante is geweest prop je je vol met augurken in, om ze vervolgens weer uit te kotsen (het spijt me, maar ik kan het echt niet anders verwoorden). Als de kleine koter eenmaal ter wereld is gebracht, blijf jij achter als een verschrompelde sphinx-kat, om maar niet te spreken over borstvoeding, luiers verschonen en naweeën. Getverdegetverdeget.

Maar ik dwaal af. Nogal actually.

Op mijn bucket list staat niet alleen dat ik ga leren tapdansen, een taartbuffet organiseren, meedoen met de Santarun van Qmusic en slapen in een hemelbed. Er staat ook dat ik een blog ga beginnen. En bijhouden of course. Welnu, bij deze;)

~

Je zou de vraag kunnen stellen waarom ik blog. Nee, niet omdat ik toch zo graag over mezelf vertel (damn nee!!): mijn leven is nogal saai. Niet gewoon saai. Mensen die gewoon saai zijn, dragen een spijkerbroek met een degelijke bloes. Ze maken netjes hun studie af, worden “financieeladministratiefaccountingmanager”, als dat bestaat  (je weet maar nooit) en trouwen als het maar even kan netjes vóór hun dertigste met een applicatieontwikkelaar. Op de koop toe krijgen ze ook nog –hoe perfect wil je het hebben- een jongen én een meisje, die ook netjes hun studie afmaken en etcetcetc. Klinkt vrij....eh..... saai, niet?

Nou, het kan anders: hier is dan mijn leven. Hoe dat er uitziet? Daar ga jullie de komende tijd eventjes fijn achterkomen^^

*Ik ben weer eens een beetje afgedwaald* Dus.. de vraag waarom ik in godsnaam toch een blog begonnen ben bewaar ik tot de volgende keer. Dan kunnen jullie lekker in spanning blijven (nee, nu alsjeblieft niet demonstratief gaan gapen please 0.o”)

Nog even over mijn vorige blog:

Timboektoe is geen eiland, wie wist dat? Timboektoe, lieve mensen, ligt in Mali, wat op haar beurt weer in Afrika ligt. Niks hoelahoela-rokjes en bloemenkettinkjes dus, maar zoeloekaffers en neusbotjes.

Tot slot: cobie, bedankt voor je reactie!! Het heeft net het ene duwtje gegeven dat ik nodig had^^

Jullie horen snel weer van mij..

~

Mijn eerste blogeilandblog

Nu ben ik niet bepaald heel bezitterig uitgevallen, maar dat “eigen”, dat smaakt toch wel naar meer. Alleen “eiland” staat me niet helemaal aan. Het beeld van mezelf met een hoelahoela-rokje en bloemenkettinkje eenzaam en alleen op Timboektoe blijft mijn hersenpan binnenrollen.  Af en toe zeilt er iemand in de verte langs, maar niemand neemt de moeite om jou even een bezoekje te brengen of, nog beter, van dat verdomde eiland af te plukken.

Dus.. hier mijn vraag: leest iemand die dingen wel? Is er ook maar één iemand die deze onzin hier gaat lezen? Laat een berichtje achter, dan volgt er gauw meer^^

~